خرمشهر

گل نازم

گل نازداروم مه شوگارم

 بیو بیاو كه دلوم سیت تنگه

ندونوم تاكی دلت چی سنگه

بهار اوید وا گل گندوم

 موتهنا وا درد تو مندوم

ولوم كردی وا دل پر دردوم

دلوم خینه دی ز حرفا مردم

گودی بی كه وا بهار ایام

سی چه په نیاهی

 حالا دیه باور ایكنم كه تو بی وفائی

 زویرت رهدوم مكن وام چی نو گل نازدارم

بیو كه بی تو دیه مه رهده زه ای شو گاروم

.

.

.